Romanlar benim en sevdiğim edebiyat türüdür. Onları seviyorum çünkü hikâye boyunca karakterler gelişiyor, öğreniyor ve çoğu zaman daha iyi birer insan haline geliyorlar.
Kişisel ve mesleki hayatımızda da aynı hedefe ulaşmak için çaba göstermemiz gerektiğine inanıyorum. Öğrenecek başka bir şey kalmadığını düşünmek, gerçekte, gelişmeye devam etmemize izin vermek yerine bizi durgunlaştırır ve zayıflatır.
ERA Group'ta 20 yılı aşkın süredir çalışıyorum ve hâlâ öğrenmeye devam ediyorum: yeni başlayanlardan, emekli olanlardan ya da başka yollara yönelenlerden... Her deneyim bana bir şeyler öğretiyor ve yaptığım işe karşı heyecan duymam için yeni nedenler sunuyor.
Aklıma Elizabeth Bennet geliyor; Gurur ve Önyargı romanından. Onu en sevdiğim karakterlerden biri yapan şey, hatalarını fark etme, bilgilerini yeniden değerlendirme ve kendini değiştirme yeteneğidir. Kendini eleştirel bakış açısı, gururunun tuzağında kalmasına izin vermez; hatalarını kabul etmenin, onları aşmanın tek yolu olduğunu anlar.
Lizzy mükemmel olmaya çalışmıyor. Başlangıçtaki inatçılığı, sezgilerini de işin içine katarak dönüşüyor: “entelektüel” ve yüzeysel yargılardan daha kapsamlı yargılara geçiyor. Bana göre onun gücü tam da burada yatıyor: gelişmenin nihai bir varış noktası değil, sürekli bir uyum ve öğrenme süreci olduğunu anlamasında.
ERA'daki meslektaşlarımda da aynı şeyi görüyorum. Her projeye zengin bir deneyim birikimi getiriyor olsak da, yeni bir projeye başladığımızda öğrenme ve gelişme fırsatı buluyoruz. "Tanıdık" gelebilir; ancak her zaman yeni bir bakış açısı vardır. Ve değer katabileceğimizin, işte bu arayışta yattığını biliyoruz.
Aslında; benim hoşuma giden şey, sonların asla tam anlamıyla kapanmadığını düşünmektir. Asıl önemli olan, kitabı her yeniden okuduğumuzda kendimizi şaşırtmaya izin vermektir.
Aynı şey hayat ve iş dünyası için de geçerlidir: Önemli olan, yeni cevaplar bulmak için yola başka bir açıdan bakmaktır.
Peki ya sen... Yol boyunca farklı bir şey keşfetmek umuduyla hangi hikayeyi yeniden okur (ya da tekrar izler)dun?
